Ghasel 461: Ich schrieb die Geschichte meiner Sehnsucht, während mein Auge weinte

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی

بسا که گفته‌ام از شوق با دو دیدهٔ خود
أیا منازل سلمی فأین سلماک؟

عجیب واقعه‌ای و غریب حادثه‌ای
أنا اصطبرت قتیلا و قاتلی شاکی

که را رسد که کند عیب دامن پاکت؟
که همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی

ز خاک پای تو داد آب، روی لاله و گل
چو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی

صبا عبیرفشان گشت ساقیا برخیز
و هات شمسة کرم مطیب زاکی

دع التکاسل تغنم فقد جری مثل
که زاد راهروان چستی است و چالاکی

اثر نماند ز من، بی شمایلت، آری
أری مآثر محیای من محیاک

ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زند؟
که همچو صنع خدایی ورای ادراکی

Ich schrieb die Geschichte meiner Sehnsucht, während mein Auge weinte;
komm, denn ohne dich hat der Kummer mich ans Ende gebracht.

Oft habe ich vor Sehnsucht zu meinen beiden Augen gesagt:
»O Wohnstätten Salmas, wo ist denn eure Salma?«

Es ist ein seltsames Ereignis und ein merkwürdiger Vorfall:
Ich, der Getötete, übte Geduld, und mein Mörder beklagt sich.

Wem steht es zu, deinen reinen Saum zu tadeln?
Denn du bist rein wie der Tropfen, der auf ein Rosenblatt fällt.

Vom Staub deines Fußes erhielten Tulpe und Rose ihren Glanz,
als die Feder der Schöpfung in Wasser und Erde ihr Bild zog.

Der Ostwind streut Ambra; Schenke, steh auf
und bring die Sonne der Rebe, duftend und rein.

Lass die Trägheit, so gewinnst du, denn es geht das Sprichwort:
Die Wegzehrung der Wanderer ist Flinkheit und Gewandtheit.

Ohne deine Gestalt blieb von mir keine Spur; ja,
ich sehe die Zeichen meines eigenen Lebens in deinem Gesicht.

Wie sollte Hafis reden, um deine Schönheit zu beschreiben?
Denn wie Gottes Werk bist du jenseits des Begreifens.