Ghasel 474: Ich bin dir zugetan, Liebste, und ich weiß, dass du es weißt

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامت‌گو چه دریابد میان عاشق و معشوق؟
نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور
که از هر رقعهٔ دلقش هزاران بت بیفشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است
خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

ملک در سجدهٔ آدم زمین بوس تو نیت کرد
که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است
مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

دریغا عیش شب‌گیری که در خواب سحر بگذشت
ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست
بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ
«نگر تا حلقهٔ اقبال ناممکن نجنبانی»

Ich bin dir zugetan, Liebste, und ich weiß, dass du es weißt,
denn du siehst das Ungesehene und liest das Ungeschriebene.

Was begreift der Tadler von dem, was zwischen Liebendem und Geliebtem ist?
Das blinde Auge sieht nicht, zumal nicht verborgene Geheimnisse.

Schüttle deine Locke aus und bring den Sufi zum Stampfen und Tanzen,
damit du aus jedem Flicken seiner Kutte tausend Götzen schüttelst.

Die Lösung der Sache der Sehnenden liegt in jener gewinnenden Braue;
um Gottes willen, setz dich einen Atemzug lang und löse den Knoten von der Stirn.

Als der Engel sich vor Adam niederwarf, meinte er den Bodenkuss vor dir,
denn er sah in deiner Schönheit eine Anmut über das menschliche Maß hinaus.

Was die Lampe unserer Augen entzündet, ist der Hauch der Locke des Geliebten;
o Herr, diese Runde bleibe verschont vom Kummer durch den Wind der Zerstreuung.

Schade um die nächtliche Freude, die im Schlaf der Frühe verging;
du kennst den Wert der Zeit nicht, o Herz, außer wenn du hilflos bist.

Der Weggefährten überdrüssig zu sein ist nicht die Art der Kundigen;
ertrage die Mühsal der Station im Gedenken an die Zeit der Leichtigkeit.

Das Trugbild vom Ring seiner Locke täuscht dich, Hafis;
gib acht, dass du nicht am Ring eines unmöglichen Glücks rüttelst.