Ghasel 47: Jeder Wanderer, der den Weg zur Gasse der Schenke kannte

به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
دری دگر زدن اندیشهٔ تبه دانست

زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کله دانست

بر آستانهٔ میخانه هر که یافت رهی
ز فیض جام می اسرار خانقه دانست

هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند
رموز جام جم از نقش خاک ره دانست

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان
چرا که شیوهٔ آن ترک دل سیه دانست

ز جور کوکب طالع ،سحرگهان چشمم
چنان گریست که ناهید دید و مه دانست

حدیث حافظ و ساغر که می‌زند پنهان
چه جای محتسب و شحنه، پادشه دانست

بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر
نمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست

Jeder Wanderer, der den Weg zur Gasse der Schenke kannte,
hielt es für einen verdorbenen Gedanken, an eine andere Tür zu klopfen.

Die Zeit gab die Krone des Rend nur dem,
der wusste, dass die Ehre der Welt in dieser Kappe liegt.

Wer einen Weg zur Schwelle der Schenke fand,
erfuhr durch die Gnade des Bechers die Geheimnisse des Derwischklosters.

Wer das Geheimnis beider Welten aus dem Strich des Pokals las,
erfuhr die Rätsel von Dschamschids Becher aus dem Staub des Weges.

Verlange von uns nicht mehr als den Gehorsam der Narren,
denn der Scheich unseres Bekenntnisses hielt Vernünftigsein für Sünde.

Mein Herz bat das Narzissenauge des Schenken nicht um sein Leben,
denn es kannte die Art jenes schwarzherzigen Türken.

Vor der Härte meines Geburtssterns weinte mein Auge am Morgen so,
dass die Venus es sah und der Mond es wusste.

Die Geschichte von Hafis und dem Becher, den er heimlich leert:
was Sittenwächter und Vogt, der König selbst erfuhr sie.

Ein König so hohen Ranges, dass er die neun Gewölbe des Himmels
für ein Muster vom Bogen seiner Palasthalle hielt.