Ghasel 485: Schenke, da sind der Schatten der Wolke, der Frühling und das Ufer des Bachs

ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیز
دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی

سفله‌طبع است جهان، بر کرمش تکیه مکن
ای جهان‌دیده! ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»

شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار
بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز
ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گوید
خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

گفتی از حافظ ما بوی ریا می‌آید
آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

Schenke, da sind der Schatten der Wolke, der Frühling und das Ufer des Bachs;
ich sage nicht, was zu tun ist: Bist du ein Herzensmensch, so sag es selbst.

Von diesem Muster kommt kein Duft der Aufrichtigkeit; steh auf
und wasch die befleckte Kutte des Sufi in reinem Wein.

Die Welt ist von niedriger Art: Verlass dich nicht auf ihre Großmut;
du Welterfahrener, such keine Standhaftigkeit beim Niedrigen.

Zwei Ratschläge gebe ich dir: Höre, und trag hundert Schätze davon.
»Tritt durch die Tür der Freude ein und lauf nicht auf dem Weg der Tadelsucht.«

Zum Dank dafür, dass du noch einmal den Frühling erreicht hast,
pflanze die Wurzel des Guten und such den Weg der wahren Erkenntnis.

Suchst du das Gesicht des Geliebten, so mach den Spiegel tauglich;
sonst wachsen aus Eisen und Messing nie Rose und Heckenrose.

Öffne das Ohr, denn die Nachtigall ruft klagend:
»Herr, sei nicht säumig: Riech an der Rose der Gnade.«

Du sagtest: »Von unserem Hafis geht ein Geruch der Heuchelei aus.«
Gepriesen sei dein Atem, denn du hast gut gewittert.