Ghazal 488: All'alba la voce della taverna, volendomi bene

سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
گفت: باز آی که دیرینهٔ این درگاهی

همچو جم جرعهٔ ما کش که ز سر دو جهان
پرتو جام جهان‌بین دهدت آگاهی

بر در میکده، رندان قلندر باشند
که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

خشت، زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب‌جاهی

سر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکن
ظلمات است، بترس از خطر گمراهی

اگرت سلطنت فقر ببخشند، ای دل!
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

حافظ خام‌طمع! شرمی از این قصه بدار
عملت چیست که فردوس برین می‌خواهی‌؟

All'alba la voce della taverna, volendomi bene,
disse: «Torna, perché sei un antico di questa soglia.

Bevi il nostro sorso come Jamshid, perché il raggio
della coppa che mostra il mondo ti dia notizia del segreto dei due mondi.

Alla porta della taverna ci sono rend vagabondi
che tolgono e danno la corona del re dei re.

Un mattone sotto la testa, e il piede sulla cima dei sette astri:
guarda la mano della potenza e l'ufficio del vero rango.

La nostra testa appartiene alla porta della taverna, il cui tetto
sale fino al cielo, con un muro così basso.

Non percorrere questa tappa senza la compagnia di Khizr;
è la tenebra: temi il pericolo di smarrirti.

Se ti concedono il regno della povertà, o cuore,
il minimo dei tuoi domini andrà dalla luna al pesce.

Non sai parlare di povertà; non lasciare
il seggio della signoria e l'adunanza di Turanshah.

Hafez dalla brama acerba, vergognati di questa storia;
qual è la tua opera, perché tu chieda il più alto paradiso?»