Ghazal 5: Il cuore mi sfugge di mano; o gente di cuore, per amor di Dio!

دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی‌شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد که باز بینم دیدار آشنا را

ده‌روزه مهر گردون افسانه است و افسون
نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

در حلقهٔ گل‌ و مل خوش خواند دوش بلبل
هات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای صاحب کرامت شکرانهٔ سلامت
روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
با دوستان مروت با دشمنان مدارا

در کوی نیک‌نامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر کن قضا را

آن تلخ‌وش که صوفی ام‌الخبائثش خواند
اشهی لنا و احلی من قبلة العذارا

هنگام تنگ‌دستی در عیش کوش و مستی
کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد
دلبر که در کف او موم است سنگ خارا

آیینهٔ سکندر جام می است بنگر
تا بر تو عرضه دارد احوال ملک دارا

خوبان پارسی‌گو بخشندگان عمرند
ساقی بده بشارت رندان پارسا را

حافظ به خود نپوشید این خرقهٔ می‌آلود
ای شیخ پاک‌دامن معذور دار ما را

Il cuore mi sfugge di mano; o gente di cuore, per amor di Dio!
Ahimè, il segreto nascosto verrà alla luce.

Siamo naufraghi; levati, vento propizio,
che possiamo rivedere il volto dell'amico.

Il favore di dieci giorni del cielo che gira è favola e incantesimo;
considera un'occasione, amico, fare del bene agli amici.

Nel cerchio della rosa e del vino cantava dolce ieri notte l'usignolo:
porta la coppa del mattino; svegliatevi, o ebbri!

O uomo generoso, in ringraziamento per il tuo benessere
chiedi un giorno del derviscio senza mezzi.

La pace dei due mondi è la spiegazione di queste due parole:
con gli amici generosità, con i nemici tolleranza.

Non ci hanno lasciato passare nella via del buon nome;
se non ti piace, cambia il destino.

Quell'amara che il sufi chiamò madre di tutti i vizi
ci è più dolce e desiderabile del bacio di una fanciulla.

Nel tempo della ristrettezza cerca la gioia e l'ebbrezza,
ché questo elisir dell'essere fa di un mendicante un Core.

Non essere ribelle, ché bruceresti come la candela per la gelosia
dell'amata nella cui mano il granito diventa cera.

Lo specchio di Alessandro è la coppa di vino; guarda,
e ti mostrerà lo stato del regno di Dario.

Le belle dal parlare persiano sono donatrici di vita;
coppiere, porta la buona novella ai rend devoti.

Hafez non ha indossato da sé questo saio macchiato di vino;
o sceicco dalla veste immacolata, tienici per scusati.