Gazal 64: Aunque exhibir el propio arte ante el amigo es descortesía

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
زبان خموش، ولیکن دهان پر از عربی‌ست

پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حسن
بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبی‌ست

در این چمن گل بی خار کس نچید، آری
چراغ مصطفوی با شرار بولهبی‌ست

سبب مپرس که چرخ از چه سفله‌پرور شد
که کام‌بخشی او را بهانه بی‌سببی‌ست

به نیم جو نخرم طاق خانقاه و رباط
مرا که مصطبه ایوان و پای خم طنبی‌ست

جمال دختر رز، نور چشم ماست مگر
که در نقاب زجاجی و پردهٔ عنبی‌ست

هزار عقل و ادب داشتم من ای خواجه
کنون که مست خرابم، صلاح بی‌ادبی‌ست

بیار می که چو حافظ هزارم استظهار
به گریهٔ سحری و نیاز نیم‌شبی‌ست

Aunque exhibir el propio arte ante el amigo es descortesía,
la lengua calla, pero la boca está llena de árabe.

El hada oculta el rostro y el demonio coquetea de hermosura;
se me abrasaron los ojos de asombro ante tal prodigio.

En este prado nadie cortó rosa sin espina; sí,
la lámpara de Mustafá va con la chispa de Abu Lahab.

No preguntes por qué la rueda del cielo cría a los viles,
que su conceder deseos tiene por pretexto no tener causa.

No compraría por medio grano de cebada el arco del convento y del hospicio,
yo, para quien el banco de la taberna es palacio y el pie de la tinaja salón.

La belleza de la hija de la vid es sin duda la luz de nuestros ojos,
pues está en velo de cristal y en cortina de uva.

Mil corduras y cortesías tenía yo, señor;
ahora que estoy ebrio y deshecho, lo acertado es no tenerlas.

Trae vino, que como Hafez tengo mil apoyos
en el llanto del alba y la súplica de medianoche.