Ghasel 82: Jene feengesichtige Türkin, die gestern Nacht von unserer Seite ging

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بین
کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل، دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این جاست
در سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه
زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

Jene feengesichtige Türkin, die gestern Nacht von unserer Seite ging,
welchen Fehler sah sie, dass sie den Weg nach Chata nahm?

Seit jenes weltschauende Auge mir aus dem Blick ging,
weiß niemand, was alles aus meinen Augen floss.

Gestern Nacht stieg von der Kerze durch das Feuer des Herzens kein solcher Rauch,
wie er vom Brand der Leber über unser Haupt stieg.

Fern von deinem Gesicht kam Augenblick um Augenblick aus dem Augenwinkel
eine Tränenflut, und ein Sturm des Unheils zog vorüber.

Wir sanken zu Boden, als der Kummer der Trennung kam;
wir starben im Schmerz, als das Heilmittel aus der Hand ging.

Das Herz sprach: Die Vereinigung mit ihr lässt sich durch Gebet wiederfinden.
Ein Leben lang schon ging mein ganzes Leben im Gebet dahin.

Wozu das Pilgergewand anlegen, da jene Qibla nicht hier ist?
Wozu sich im Lauf mühen, da Safa von Marwa fortging?

Gestern sprach der Arzt mit Bedauern, als er mich sah:
Ach, dein Leiden ist über den Kanon der Heilung hinaus.

O Freundin, tu einen Schritt, um nach Hafis zu fragen,
ehe man sagt, er sei aus dem Haus der Vergänglichkeit gegangen.