Ghasel 86: Schenke, komm, denn die Freundin hat den Schleier vom Gesicht genommen

ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
کار چراغ خلوتیان باز درگرفت

آن شمع سرگرفته دگر چهره برفروخت
وین پیر سال‌خورده جوانی ز سر گرفت

آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت
وان لطف کرد دوست که دشمن حذر گرفت

زنهار از آن عبارت شیرین دل‌فریب
گویی که پستهٔ تو سخن در شکر گرفت

بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود
عیسی‌دمی خدا بفرستاد و برگرفت

هر سروقد که بر مه و خور حسن می‌فروخت
چون تو درآمدی پی کاری دگر گرفت

زین قصه هفت گنبد افلاک پرصداست
کوته‌نظر ببین که سخن مختصر گرفت

حافظ تو این سخن ز که آموختی؟ که بخت
تعویذ کرد شعر تو را و به زر گرفت

Schenke, komm, denn die Freundin hat den Schleier vom Gesicht genommen;
die Lampe der Zurückgezogenen hat wieder Feuer gefangen.

Jene Kerze mit gestutztem Docht ließ ihr Gesicht wieder aufleuchten,
und dieser hochbetagte Alte nahm die Jugend von Neuem auf.

Die Liebe gab einen solchen Blick, dass der Mufti vom Weg abkam,
und die Freundin erwies solche Huld, dass der Feind sich fürchtete.

Hüte dich vor jener süßen, herzbetörenden Rede;
man möchte sagen, dein Pistazienmund hüllte die Worte in Zucker.

Die Last des Kummers, die unseren Sinn ermüdet hatte,
Gott sandte einen mit dem Atem Jesu, der sie fortnahm.

Jede Zypressenschlanke, die Mond und Sonne ihre Schönheit feilbot,
nahm, als du eintratst, ein anderes Geschäft auf.

Von dieser Geschichte sind die sieben Kuppeln des Himmels voll Klang;
sieh den Kurzsichtigen, der die Rede für kurz hielt.

Hafis, von wem hast du diese Rede gelernt, dass das Glück
dein Gedicht zum Amulett machte und in Gold fasste?