Ghazal 10: Ieri notte il nostro maestro è andato dalla moschea alla taverna

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما؟

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم؟ چون
روی سوی خانهٔ خمار دارد پیر ما

در خرابات طریقت ما به هم منزل شویم
کاین‌چنین رفته‌ است در عهد ازل تقدیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینهٔ شبگیر ما؟

تیر آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهیز کن از تیر ما

Ieri notte il nostro maestro è andato dalla moschea alla taverna;
amici della via, quale sarà d'ora in poi il nostro partito?

Come volgeremo noi discepoli il volto alla qibla, se
il nostro maestro ha il volto verso la casa del vinaio?

Nella taverna della via alloggeremo insieme,
ché così fu scritto il nostro destino nel giorno prima del tempo.

Se la ragione sapesse quanto è felice il cuore nel laccio del suo ricciolo,
i ragionevoli impazzirebbero per la nostra catena.

Il tuo bel volto ci ha svelato un versetto di grazia;
da allora non c'è che grazia e bellezza nel nostro commento.

Farà mai presa, una notte, sul tuo cuore di pietra
il nostro sospiro di fuoco e l'ardore del nostro petto prima dell'alba?

La freccia del nostro sospiro oltrepassa il cielo; Hafez, taci.
Abbi pietà della tua anima e guardati dalla nostra freccia.