Ghazal 9: Il giardino ha di nuovo lo splendore del tempo della giovinezza

رونق عهد شباب است دگر بستان را
می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش
خاک‌روب در میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب
کآن سیه‌کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آن تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

Il giardino ha di nuovo lo splendore del tempo della giovinezza;
la notizia della rosa giunge all'usignolo dalla dolce voce.

Brezza del mattino, se torni dai giovani del prato,
porta i nostri omaggi al cipresso, alla rosa e al basilico.

Se il giovane mago del venditore di vino risplende così,
farò delle mie ciglia la scopa della porta della taverna.

Tu che tracci sulla luna una mazza di pura ambra,
non turbare di più me che già vago smarrito.

Temo che questa gente che ride dei bevitori di feccia
perda alla fine la fede nella faccenda della taverna.

Sii amico degli uomini di Dio, ché nell'arca di Noè
c'è una polvere che non comprerebbe il diluvio per una goccia d'acqua.

Esci dalla casa del cielo che gira e non chiederle pane,
ché quell'avaro dalla ciotola nera alla fine uccide l'ospite.

A chi ha per ultimo giaciglio un pugno di terra,
di': che bisogno c'è di alzare un palazzo fino ai cieli?

Mia luna di Canaan, il trono d'Egitto è diventato tuo;
è tempo di dire addio alla prigione.

Hafez, bevi vino, vivi da rend e sii lieto, ma
non fare del Corano, come altri, una trappola d'ipocrisia.