Ghazal 118: Celui qui tient une coupe à la main

آن کس که به دست جام دارد
سلطانی جم مدام دارد

آبی که خضر حیات از او یافت
در میکده جو‌ که جام دارد

سررشتهٔ جان به جام بگذار
کاین رشته از او نظام دارد

ما و می و زاهدان و تقوا
تا یار، سر کدام دارد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست
در دور، کسی که کام دارد

نرگس، همه شیوه‌های مستی
از چشم خوشت به وام دارد

ذکر رخ و زلف تو دلم را
وردی‌ست که صبح و شام دارد

بر سینهٔ ریش دردمندان
لعلت نمکی تمام دارد

در چاه ذقن چو حافظ ای جان
حسن تو دو صد غلام دارد

Celui qui tient une coupe à la main
tient à jamais la royauté de Djamchid.

L'eau dont Khizr reçut la vie,
cherche-la à la taverne, car la coupe la contient.

Remets à la coupe le fil de ta vie,
car ce fil tient d'elle son ordre.

Nous et le vin, les dévots et la piété :
voyons pour lequel penche l'ami.

Hors ta lèvre, ô échanson, il n'est
personne dans cette ronde qui tienne son désir.

Le narcisse tient toutes les manières de l'ivresse
en prêt de ton bel œil.

La mention de ton visage et de ta boucle est pour mon cœur
une litanie qu'il tient matin et soir.

Sur la poitrine blessée de ceux qui souffrent,
ton rubis tient tout son sel.

Dans le puits de ton menton, ô âme, comme Hafez,
ta beauté tient deux cents esclaves.