Ghazal 120: J'ai une idole qui autour de la rose tient un dais de jacinthe

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

غبار خط بپوشانید خورشید رخش یا رب
بقای جاودانش ده، که حسن جاودان دارد

چو عاشق می‌شدم گفتم که بردم گوهر مقصود
ندانستم که این دریا چه موج خون‌فشان دارد

ز چشمت جان نشاید برد کز هر سو که می‌بینم
کمین از گوشه‌ای کرده‌ست و تیر اندر کمان دارد

چو دام طره افشاند ز گرد خاطر عشاق
به غماز صبا گوید که راز ما نهان دارد

بیفشان جرعه‌ای بر خاک و حال اهل دل بشنو
که از جمشید و کیخسرو، فراوان داستان دارد

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل
که بر گل اعتمادی نیست، گر حسن جهان دارد

خدا را، داد من بستان از او ای شحنهٔ مجلس
که می با دیگری خورده‌ست و با من سر گران دارد

به فتراک ار همی‌بندی خدا را زود صیدم کن
که آفت‌هاست در تأخیر و طالب را زیان دارد

ز سرو قد دلجویت مکن محروم چشمم را
بدین سرچشمه‌اش بنشان که خوش آبی روان دارد

ز خوف هجرم ایمن کن اگر امید آن داری
که از چشم بداندیشان خدایت در امان دارد

چه عذر بخت خود گویم؟ که آن عیار شهرآشوب
به تلخی کشت حافظ را و شکر در دهان دارد

J'ai une idole qui autour de la rose tient un dais de jacinthe ;
le printemps de sa joue porte une ligne tracée au sang de l'arbre de Judée.

La poussière du duvet a couvert le soleil de son visage ; Seigneur,
donne-lui vie éternelle, car elle a une beauté éternelle.

Quand je devins amant, je dis : j'ai gagné la perle du désir.
Je ne savais pas quelles vagues de sang cette mer contient.

On ne sauve pas sa vie de ton œil, car où que je regarde
il s'est embusqué dans un coin et tient la flèche sur l'arc.

Quand elle secoue le piège de sa boucle de la poussière du cœur des amants,
elle dit à la brise délatrice de tenir caché notre secret.

Répands une gorgée sur la terre et écoute l'état des gens de cœur,
car elle a bien des histoires de Djamchid et de Kay Khosrow.

Quand la rose te rit au visage, ne tombe pas dans son piège, rossignol,
car on ne peut se fier à la rose, eût-elle la beauté du monde.

Pour l'amour de Dieu, prévôt de l'assemblée, fais-moi justice d'elle,
car elle a bu du vin avec un autre et me tient rigueur.

Si tu comptes m'attacher à ta selle, pour l'amour de Dieu prends-moi vite,
car il est des périls dans le retard et le chercheur y perd.

Ne prive pas mon œil de ta taille de cyprès qui plaît au cœur ;
fais-la asseoir à cette source, car elle a une belle eau courante.

Rassure-moi contre la peur de la séparation, si tu espères
que Dieu te garde à l'abri de l'œil des malveillants.

Quelle excuse donner à ma fortune ? Cette rusée qui trouble la ville
a tué Hafez d'amertume, et elle a du sucre dans la bouche.