Ghazal 128: Il n'est pas dans la ville de belle qui emporte notre cœur

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته‌دل، نام تمنا ببرد

باغبانا ز خزان، بی‌خبرت می‌بینم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته‌ست، مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد

در خیال، این همه لعبت به هوس می‌بازم
بو که صاحب‌نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد

بانگ گاوی، چه صدا باز دهد؟ عشوه مخر
سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد؟

جام مینایی می، سد ره تنگ‌دلی‌ست
منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ! ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

Il n'est pas dans la ville de belle qui emporte notre cœur ;
si ma fortune m'aide, elle emportera mon bagage loin d'ici.

Où est un compagnon gracieux et gai, devant la générosité duquel
l'amant au cœur brûlé puisse prononcer le nom de son désir ?

Jardinier, je te vois ignorant de l'automne ;
hélas pour le jour où le vent emportera ta rose charmante.

Le brigand du temps ne dort pas ; ne te crois pas à l'abri de lui.
S'il ne l'a pas emporté aujourd'hui, il l'emportera demain.

En imagination je joue de toutes ces figures par désir ;
peut-être un homme de regard parlera-t-il du spectacle.

Le savoir et le mérite que mon cœur amassa en quarante ans,
je crains que ce narcisse enivré ne les emporte en butin.

Quel écho rend le mugissement du veau ? Ne t'y laisse pas prendre.
Qui est le Samaritain, pour l'emporter sur la Main blanche ?

La coupe de verre du vin est une digue sur la route du cœur serré ;
ne la pose pas, sinon le torrent du chagrin t'emportera.

Bien que la voie de l'amour soit l'embuscade des archers,
quiconque y va en connaissance de cause l'emportera sur ses ennemis.

Hafez, si l'œillade enivrée de l'ami demande ta vie,
vide la maison de tout autre et laisse-la l'emporter.