Ghasel 12: Der Mond der Schönheit hat seinen Glanz von Eurem strahlenden Gesicht

ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
آب‌روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم
گرچه جام ما نشد پر می به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟
خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری
کاندر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو
روزی ما باد لعل شکرافشان شما

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو
کای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قرب‌، همت دور نیست
بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شهنشاه بلند اختر‌، خدا را همتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

Der Mond der Schönheit hat seinen Glanz von Eurem strahlenden Gesicht;
die Anmut hat ihren Schimmer aus dem Brunnen Eures Kinns.

Meine Seele, auf die Lippe getreten, will Euch sehen;
soll sie umkehren oder entweichen? Was ist Euer Befehl?

Niemand gewann zur Zeit Eures Narzissenauges einen Anteil an Sicherheit;
besser, man verkauft Euren Trunkenen keine Sittsamkeit.

Unser schlaftrunkenes Glück wird vielleicht erwachen,
da Euer strahlendes Gesicht ihm Wasser in die Augen spritzte.

Schickt mit dem Morgenwind einen Strauß von Eurer Wange;
vielleicht atmen wir einen Duft vom Staub Eures Gartens.

Langes Leben und Erfüllung Euch, Schenken beim Fest des Dschamschid,
auch wenn unser Becher in Eurer Runde nicht voll wurde.

Das Herz richtet Verwüstung an; lasst die Herzenshüterin es wissen.
Gebt acht, Freunde: es geht um mein Leben und das Eure.

Wann, o Herr, wird dieser Wunsch sich erfüllen, dass sie sich verbinden:
unser gesammelter Sinn und Eure zerstreute Locke?

Haltet den Saum fern von Staub und Blut, wenn Ihr an uns vorbeigeht,
denn auf diesem Weg sind viele Erschlagene, Euch zum Opfer.

Hafis spricht ein Gebet; hört zu und sagt Amen:
Eure zuckerstreuende Rubinlippe sei unser tägliches Brot.

Morgenwind, sag den Bewohnern der Stadt Yazd von uns:
Der Kopf der Undankbaren sei der Ball Eures Schlägers.

Sind wir auch fern vom Teppich der Nähe, unser Eifer ist nicht fern;
wir sind der Diener Eures Königs und Sänger Eures Lobes.

O König der Könige mit hohem Stern, um Gottes willen eine Hilfe,
damit ich wie ein Stern den Staub Eures Palastes küsse.