Ghasel 13: Der Morgen dämmert, und die Wolke hat ihr Zelt gespannt

می‌دمد صبح و کله بست سحاب
الصبوح الصبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخ لاله
المدام المدام یا احباب

می‌وزد از چمن نسیم بهشت
هان، بنوشید دم به دم می ناب

تخت زمرد زده است گل به چمن
راح چون لعل آتشین دریاب

در میخانه بسته‌اند دگر
افتتح یا مفتح الابواب

لب و دندانت را حقوق نمک
هست بر جان و سینه‌های کباب

این چنین موسمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب

بر رخ ساقی پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب

Der Morgen dämmert, und die Wolke hat ihr Zelt gespannt;
den Morgentrunk, den Morgentrunk, ihr Gefährten!

Tau tropft auf das Gesicht der Tulpe;
Wein, Wein, ihr Freunde!

Von der Wiese weht der Hauch des Paradieses;
auf, trinkt Zug um Zug den reinen Wein.

Die Rose hat auf der Wiese einen Smaragdthron errichtet;
greif nach Wein wie feurigem Rubin.

Man hat die Tür der Schenke wieder geschlossen;
öffne, o Öffner der Türen!

Deine Lippe und deine Zähne haben das Recht des Salzes
an den gerösteten Seelen und Herzen.

Seltsam wäre es, wenn man in solcher Jahreszeit
die Weinschenke in Eile schlösse.

Auf das Gesicht des feengestaltigen Schenken
trink wie Hafis den reinen Wein.