Ghazal 131: Viens, car le Turc du ciel a pillé la table du jeûne

بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
هلال عید به دور قدح اشارت کرد

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکدهٔ عشق را زیارت کرد

مقام اصلی ما گوشهٔ خرابات است
خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد

بهای بادهٔ چون لعل چیست؟ جوهر عقل
بیا که سود کسی برد، کاین تجارت کرد

نماز در خم آن ابروان محرابی
کسی کند که به خون جگر طهارت کرد

فغان که نرگس جماش شیخ شهر امروز
نظر به دردکشان از سر حقارت کرد

به روی یار نظر کن ز دیده منت دار
که کاردیده، نظر از سر بصارت کرد

حدیث عشق ز حافظ شنو نه از واعظ
اگر چه صنعت بسیار در عبارت کرد

Viens, car le Turc du ciel a pillé la table du jeûne ;
le croissant de la fête a fait signe à la ronde de la coupe.

La récompense du jeûne et du pèlerinage agréé est allée à celui
qui visita la poussière de la taverne de l'amour.

Notre vrai séjour est le coin de la taverne ;
que Dieu récompense celui qui a bâti cette maison.

Quel est le prix d'un vin pareil au rubis ? Le joyau de la raison.
Viens, car le profit est allé à qui fit ce commerce.

La prière dans la courbe de ces sourcils en forme de niche,
la fait celui qui s'est purifié au sang du foie.

Hélas, le narcisse effronté du cheikh de la ville, aujourd'hui,
a regardé les buveurs de lie avec mépris.

Regarde le visage de l'ami et sois reconnaissant à tes yeux,
car l'homme d'expérience a regardé avec clairvoyance.

Écoute le récit de l'amour de Hafez, non du prêcheur,
bien qu'il ait mis beaucoup d'artifice dans ses phrases.