Ghazal 136: On ne peut mettre la main à l'anneau de cette double chevelure

دست در حلقهٔ آن زلف دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

آن‌چه سعی است، من اندر طلبت بنمایم
این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم، رها نتوان کرد

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت
نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

سروبالای من آنگه که درآید به سماع
چه محل جامهٔ جان را که قبا نتوان کرد؟

نظر پاک تواند رخ جانان دیدن
که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد

مشکل عشق نه در حوصلهٔ دانش ماست
حل‌ این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد

غیرتم کشت که محبوب جهانی، لیکن
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد

من چه گویم؟ که تو را نازکی طبع لطیف
تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد

بجز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد

On ne peut mettre la main à l'anneau de cette double chevelure ;
on ne peut se fier à ta promesse ni à la brise du matin.

Tout l'effort possible, je le montrerai à te chercher ;
il reste que le destin ne se peut changer.

Le pan de l'ami m'est venu en main au prix de cent sangs du cœur ;
on ne peut le lâcher pour la moquerie d'un adversaire.

On ne peut comparer sa joue à la lune du ciel ;
on ne peut rapprocher l'ami de n'importe quel vaurien.

Quand ma beauté à taille de cyprès entre dans la danse,
qu'est-ce que le vêtement de l'âme, qu'on ne puisse le déchirer ?

Seul un regard pur peut voir le visage de l'aimée,
car dans le miroir on ne peut regarder qu'avec limpidité.

La difficulté de l'amour n'est pas à la mesure de notre savoir ;
on ne peut résoudre ce point par cette pensée fautive.

La jalousie m'a tué, car tu es l'aimée d'un monde entier, mais
on ne peut chercher querelle jour et nuit aux créatures de Dieu.

Que dirais-je ? La délicatesse de ta nature subtile
est telle qu'on ne peut même prier à voix basse.

Hors ton sourcil, le cœur de Hafez n'a pas de niche de prière ;
dans notre doctrine, on ne peut obéir à nul autre que toi.