Ghazal 138: Qu'il reste en mémoire, celui qui au moment du voyage ne se souvint pas de nous

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غم‌دیدهٔ ما شاد نکرد

آن جوان‌بخت که می‌زد رقم خیر و قبول
بندهٔ پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

کاغذین جامه به خونآب بشویم که فلک
رهنمونیم به پای علم داد نکرد

دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد

سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر
آشیان در شکن طرهٔ شمشاد نکرد

شاید ار پیک صبا، از تو بیاموزد کار
زآن که چالاک‌تر از این حرکت، باد نکرد

کلک مشاطهٔ صنعش نکشد نقش مراد
هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد

مطربا! پرده بگردان و بزن راه عراق
که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد

غزلیات عراقی‌ست سرود حافظ
که شنید این ره دل‌سوز که فریاد نکرد؟

Qu'il reste en mémoire, celui qui au moment du voyage ne se souvint pas de nous,
qui ne réjouit pas d'un adieu notre cœur affligé.

Ce jeune homme fortuné qui traçait le signe du bien et de l'agrément,
je ne sais pourquoi il n'a pas affranchi un vieil esclave.

Lavons la robe de papier dans l'eau sanglante, car le ciel
ne nous a pas guidés jusqu'au pied de l'étendard de la justice.

Mon cœur, dans l'espoir qu'un écho te parvienne,
a poussé dans ces monts des plaintes que Farhad n'a pas poussées.

Depuis que tu as retiré ton ombre de la prairie, l'oiseau de l'aube
n'a plus fait son nid dans le pli de la boucle du buis.

Il siérait que la brise messagère apprenne de toi son métier,
car jamais le vent ne fit mouvement plus leste.

La plume de la coiffeuse de la création ne trace pas l'image du désir
pour quiconque n'a pas reconnu cette beauté donnée de Dieu.

Ménestrel, change de mode et joue la voie d'Irak,
car c'est par cette voie que l'ami est parti sans se souvenir de nous.

Le chant de Hafez, ce sont les ghazals d'Irak ;
qui a entendu ce mode brûlant sans pousser un cri ?