Ghazal 142: Amis, la fille de la vigne s'est repentie de sa retraite

دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
شد سوی محتسب و کار به دستوری کرد

آمد از پرده به مجلس عرقش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد

مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق
راه مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد

نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، می انگوری کرد

غنچهٔ گلبن وصلم ز نسیمش بشکفت
مرغ خوشخوان طرب از برگ گل سوری کرد

حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

Amis, la fille de la vigne s'est repentie de sa retraite ;
elle est allée trouver le censeur et a agi avec permission.

Elle est sortie du voile pour l'assemblée ; essuyez sa sueur,
pour que les compagnons ne disent pas : pourquoi s'est-elle tenue loin ?

Donne la récompense de la bonne nouvelle, ô cœur, car le ménestrel de l'amour
a rejoué l'air de l'ivresse et guéri la langueur.

Ni par sept eaux, ni par cent feux, ne partira la couleur
de ce que le vin de la grappe a fait au froc du dévot.

Le bouton du rosier de mon union s'est ouvert à son souffle ;
l'oiseau au beau chant s'est réjoui du pétale de la rose rouge.

Hafez, ne lâche pas l'humilité, car l'envieux
a perdu honneur, bien, cœur et foi par orgueil.