Ghazal 143: Per anni il cuore ci chiedeva la coppa di Jamshid

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است
طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش
کاو به تأیید نظر حل‌ معما می‌کرد

دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست
واندر آن آینه صد گونه تماشا می‌کرد

گفتم این جام جهان‌بین به تو کی داد حکیم؟
گفت آن روز که این گنبد مینا می‌کرد

بی‌دلی در همه‌احوال خدا با او بود
او نمی‌دیدش و از دور خدارا می‌کرد

این‌همه شعبدهٔ خویش که می‌کرد اینجا
سامری پیش عصا و ید بیضا می‌کرد

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند
جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

فیض روح‌القدس ار باز مدد فرماید
دیگران هم بکنند آن‌چه مسیحا می‌کرد

گفتمش سلسلهٔ زلف بتان از پی چیست؟
گفت حافظ گله‌ای از دل شیدا می‌کرد

Per anni il cuore ci chiedeva la coppa di Jamshid,
e ciò che possedeva esso stesso lo mendicava dall'estraneo.

Una perla che sta fuori dalla conchiglia dell'essere e dello spazio
la cercava tra gli smarriti in riva al mare.

Portai ieri notte la mia difficoltà al vecchio mago,
che con la forza dello sguardo scioglieva gli enigmi.

Lo vidi lieto e ridente, con la coppa di vino in mano,
e in quello specchio contemplava in cento modi.

Dissi: quando ti diede il Saggio questa coppa che vede il mondo?
Disse: il giorno in cui faceva questa cupola di smalto.

Un uomo senza cuore aveva Dio con sé in ogni stato;
non lo vedeva, e da lontano gridava: o Dio!

Tutti quei giochi di prestigio che la ragione faceva qui
li faceva il Samiri davanti al bastone e alla Mano Bianca.

Disse: quell'amico per cui la cima del patibolo fu innalzata,
la sua colpa fu che rendeva palesi i segreti.

Se la grazia dello Spirito Santo darà di nuovo aiuto,
anche altri faranno ciò che faceva il Messia.

Gli dissi: a che serve la catena delle ciocche delle belle?
Disse: Hafez si lamentava del suo cuore folle.