Ghazal 146: La brise, à l'heure de l'aube, apportait un parfum de la chevelure de l'amie

صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار می‌آورد

من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت، بار می‌آورد

فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن
که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد

ز بیم غارت عشقش، دل پرخون رها کردم
ولی می‌ریخت خون و ره بدان هنجار می‌آورد

به قول مطرب و ساقی، برون رفتم گه و بی‌گه
کز آن راه گران، قاصد، خبر، دشوار می‌آورد

سراسر بخشش جانان، طریق لطف و احسان بود
اگر تسبیح می‌فرمود، اگر زنار می‌آورد

عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد
به عشوه هم پیامی بر سر بیمار می‌آورد

عجب می‌داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
ولی منعش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد

La brise, à l'heure de l'aube, apportait un parfum de la chevelure de l'amie ;
elle remettait à l'ouvrage notre cœur troublé.

J'ai arraché cette forme de pin du jardin de mon œil,
car toute fleur éclose de son chagrin portait l'épreuve pour fruit.

Je voyais la clarté de la lune briller du toit de son palais,
qui, de honte devant ce soleil, tournait la face vers le mur.

Par crainte du pillage de son amour, j'ai lâché mon cœur en sang,
mais il versait le sang et faisait route de la même façon.

Sur la parole du ménestrel et de l'échanson, je sortais à toute heure,
car par ce chemin pénible le messager apportait difficilement des nouvelles.

D'un bout à l'autre le don de l'aimée fut voie de grâce et de bienfait,
qu'elle ordonnât le chapelet ou qu'elle apportât la ceinture de l'infidèle.

Dieu pardonne le pli de son sourcil : bien qu'il m'ait affaibli,
par coquetterie il apportait aussi un message au chevet du malade.

Je m'étonnais hier soir de Hafez, avec coupe et gobelet,
mais je ne le lui défendais pas, car il les apportait à la manière d'un soufi.