Gazal 149: Mi corazón no toma otro camino que el amor de las de rostro de luna

دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد

خدا را ای نصیحت‌گو، حدیث ساغر و می گو
که نقشی در خیال ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

بیا ای ساقی گل‌رخ‌، بیاور بادهٔ رنگین
که فکری در درون ما، از این بهتر نمی‌گیرد

صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب‌! گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

من این دلق مرقع را، بخواهم سوختن روزی
که پیر می فروشانش‌، به جامی بر نمی‌گیرد

از آن رو هست یاران را، صفا‌ها با می لعلش
که غیر از راستی نقشی، در آن جوهر نمی‌گیرد

سر و چشمی چنین دلکش، تو گویی چشم از او بردوز؟
برو کاین وعظ بی‌معنی‌، مرا در سر نمی‌گیرد

نصیحتگو‌‌ی رندان را، که با حکم قضا جنگ است
دلش بس تنگ می‌بینم، مگر ساغر نمی‌گیرد

میان گریه می‌خندم‌، که چون شمع اندر این مجلس
زبان آتشینم هست، لیکن در نمی‌گیرد

چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را
که کس مرغان وحشی را، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

سخن در احتیاج ما و استغنا‌ی معشوق است
چه سود افسونگر‌ی ای دل؟ که در دلبر نمی‌گیرد

من آن آیینه را روزی، به دست آرم سکندر‌وار
اگر می‌گیرد این آتش زمانی‌، ور نمی‌گیرد

خدا را رحمی ای منعم‌، که درویش سر کویت
دری دیگر نمی‌داند، رهی دیگر نمی‌گیرد

بدین شعر تر شیرین‌، ز شاهنشه عجب دارم
که سر تا پای حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد

Mi corazón no toma otro camino que el amor de las de rostro de luna;
lo aconsejo por todos lados, pero no prende.

Por Dios, consejero, habla de copa y de vino,
que ninguna figura prende en nuestra fantasía mejor que esta.

Ven, copero de mejillas de rosa, trae el vino de color,
que ningún pensamiento prende en nosotros mejor que este.

Llevo la redoma a escondidas y la gente la toma por un libro;
maravilla será si el fuego de este engaño no prende en el libro.

Este manto remendado lo quemaré algún día,
que el anciano de los vinateros no lo tomaría por una copa.

Por eso tienen los amigos tanta claridad con su vino rubí:
porque en esa esencia no prende otra imagen que la verdad.

Una cabeza y unos ojos tan encantadores, ¿y dices: aparta los ojos?
Vete, que este sermón sin sentido no me entra en la cabeza.

Al consejero de los rends, que está en guerra con el decreto del destino,
le veo el corazón muy apretado; será que no toma copa.

Río en medio del llanto, pues como la vela en esta reunión
tengo lengua de fuego, pero no prende.

Qué bien cazaste mi corazón; me precio de tu ojo ebrio,
que nadie caza aves salvajes mejor que así.

Se habla de nuestra necesidad y de la suficiencia de la amada;
¿de qué sirve el hechizo, corazón, si no prende en ella?

Ese espejo lo tendré un día en la mano, como Alejandro,
prenda este fuego un tiempo o no prenda.

Por Dios, un poco de piedad, oh rico, que el derviche de tu calle
no conoce otra puerta ni toma otro camino.

Con verso tan fresco y dulce, me asombra que el rey de reyes
no cubra de oro a Hafez de la cabeza a los pies.