Ghasel 173: Im Gebet kam mir die Krümmung deiner Braue in den Sinn

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

ای عروس هنر از بخت شکایت منما
حجلهٔ حسن بیارای که داماد آمد

دلفریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

زیر بارند درختان که تعلق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

Im Gebet kam mir die Krümmung deiner Braue in den Sinn;
ein Zustand ergriff mich, dass die Gebetsnische aufschrie.

Erwarte von mir jetzt weder Geduld noch Herz noch Besinnung,
denn jene Fassung, die du sahst, ist ganz im Wind vergangen.

Der Wein wurde klar, und die Vögel der Wiese wurden trunken;
es ist die Zeit des Liebens, und die Sache kam auf festen Grund.

Ich nehme den Duft der Besserung im Lauf der Welt wahr;
die Rose brachte Freude, und der Morgenwind kam froh.

O Braut der Kunst, klage nicht über das Glück;
schmücke das Brautgemach der Schönheit, denn der Bräutigam ist gekommen.

Die Herzbetörenden unter den Pflanzen legten alle Schmuck an;
unsere Geliebte ist es, die mit gottgegebener Schönheit kam.

Unter Last stehen die Bäume, die Bindungen haben;
wie glücklich die Zypresse, die frei von der Last des Kummers kam.

Spielmann, sing ein feines Ghasel aus den Worten des Hafis,
damit ich sage: Mir kam die Zeit der Freude in den Sinn.