Ghazal 184: Hier soir j'ai vu les anges frapper à la porte de la taverne

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد
صوفیان، رقص‌کنان، ساغر شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

کس چو حافظ نگشاد، از رخ اندیشه نقاب
تا سر زلف سخن را، به قلم شانه زدند

Hier soir j'ai vu les anges frapper à la porte de la taverne ;
ils pétrirent l'argile d'Adam et la jetèrent dans la coupe.

Les habitants du sanctuaire du voile et de la pudeur du royaume des anges
ont bu le vin de l'ivresse avec moi, assis au bord du chemin.

Le ciel n'a pu porter le fardeau du Dépôt ;
on a tiré le sort de la tâche au nom du fou que je suis.

Excuse la guerre des soixante-douze sectes, toutes ;
n'ayant pas vu la vérité, elles ont pris le chemin de la fable.

Grâce à Dieu, la paix s'est faite entre moi et Lui ;
les soufis, en dansant, ont vidé la coupe d'action de grâce.

Le feu n'est pas ce dont la flamme fait rire la bougie ;
le feu est ce qu'on a mis à la moisson du papillon.

Nul n'a comme Hafez ôté le voile du visage de la pensée,
depuis qu'on peigne au calame la chevelure de la parole.