Ghasel 188: Jener Vorwitzige tadelt mich für Rendtum und Liebe

مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

کمال سر محبت ببین، نه نقص گناه
که هرکه بی‌هنر افتد، نظر به عیب کند

ز عطر حور بهشت، آن نفس برآید بوی
که خاک میکدهٔ ما، عبیر جیب کند

چنان زند ره اسلام، غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صهیب کند

کلید گنج سعادت، قبول اهل دل است
مباد آن‌که در این نکته، شک و ریب کند!

شبان وادی ایمن، گهی رسد به مراد
که چند سال، به جان، خدمت شعیب کند

ز دیده، خون بچکاند فسانهٔ «حافظ»
چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند

Jener Vorwitzige tadelt mich für Rendtum und Liebe,
der Einwände gegen die Geheimnisse des Wissens vom Verborgenen erhebt.

Sieh die Vollkommenheit des Geheimnisses der Liebe, nicht den Makel der Sünde,
denn wer ohne Verdienst ist, richtet den Blick auf den Fehler.

Vom Duft der Huris des Paradieses steigt in dem Augenblick ein Hauch auf,
da man den Staub unserer Schenke zum Wohlgeruch ihres Kragens macht.

Der Blick des Schenken überfällt den Islam so auf seinem Weg,
dass sich vielleicht nur Suhaib des roten Weins enthielte.

Der Schlüssel zum Schatz des Glücks ist die Annahme durch die Menschen des Herzens;
niemand hege in diesem Punkt Zweifel und Argwohn!

Der Hirte im Tal der Sicherheit gelangt erst dann ans Ziel,
wenn er einige Jahre mit ganzer Seele Schuaib dient.

Die Geschichte des Hafis lässt Blut aus dem Auge tropfen,
wenn er der Zeit der Jugend und des Alters gedenkt.