Ghazal 195: Les porteurs de couronne sont esclaves de ton narcisse ivre

غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند
خراب بادهٔ لعل تو، هوشیاران‌اند

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز
وگرنه عاشق و معشوق، رازداران‌اند

ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی، بنگر
که از یمین و یسارت چه سوگواران‌اند!

گذار کن چو صبا بر بنفشه‌زار! و ببین
که از تطاول زلفت چه بی‌قراران‌اند!

نصیب ماست بهشت، ای خداشناس! برو!
که مستحق کرامت، گناهکاران‌اند

نه من بر آن گل عارض، غزل سرایم و بس
که عندلیب تو از هر طرف، هزاران‌اند

تو دستگیر شو! ای خضر پی‌خجسته! که من
پیاده می‌روم و همرهان، سواران‌اند

بیا به میکده! و چهره، ارغوانی کن!
مرو به صومعه کآنجا سیاه‌کاران‌اند!

خلاص «حافظ» از آن زلف تابدار مباد!
که بستگان کمند تو، رستگاران‌اند

Les porteurs de couronne sont esclaves de ton narcisse ivre ;
les sobres sont ruinés par le vin de ton rubis.

Le vent d'est t'a trahi et mes larmes m'ont trahi ;
sinon l'amant et l'aimé savent garder le secret.

Quand tu passes sous ta double chevelure, regarde
quels endeuillés se tiennent à ta droite et à ta gauche !

Passe comme le vent d'est sur le parterre de violettes et vois
quels cœurs sans repos a faits la tyrannie de ta chevelure !

Le paradis est notre lot, ô connaisseur de Dieu, va-t'en !
Car ce sont les pécheurs qui méritent la grâce.

Je ne suis pas seul à chanter des ghazals pour cette rose de joue,
car de tous côtés tes rossignols sont des milliers.

Prends-moi par la main, ô Khizr au pas béni, car moi
je vais à pied et mes compagnons sont à cheval.

Viens à la taverne et empourpre ton visage ;
ne va pas au couvent, car là sont ceux dont les œuvres sont noires.

Que Hafez ne soit jamais délivré de cette chevelure bouclée,
car ceux que lie ton lasso sont les sauvés.