Ghazal 197: Se le belle continuano a rubare cuori in questo modo

شاهدان گر دلبری زین سان کنند
زاهدان را رخنه در ایمان کنند

هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد
گل‌رخانش دیده نرگس‌دان کنند

ای جوان سروقد! گویی ببر
پیش از آن کز قامتت چوگان کنند

عاشقان را بر سر خود حکم نیست
هر چه فرمان تو باشد آن کنند

پیش چشمم کمتر است از قطره‌ای
این حکایت‌ها که از طوفان کنند

یار ما چون گیرد آغاز سماع
قدسیان بر عرش دست‌افشان کنند

مردم چشمم به خون آغشته شد
در کجا این ظلم بر انسان کنند؟

خوش برآ با غصه، ای دل! کاهل راز
عیش خوش در بوتهٔ هجران کنند

سر مکش حافظ ز آه نیم‌شب
تا چو صبحت، آینه رخشان کنند

Se le belle continuano a rubare cuori in questo modo,
apriranno una breccia nella fede degli asceti.

Dovunque fiorisca quel ramo di narciso,
le belle dalle guance di rosa fanno dei loro occhi il suo vaso.

O giovane dalla statura di cipresso, portati via la palla
prima che facciano della tua statura una mazza da polo.

Gli amanti non hanno autorità su sé stessi;
qualunque sia il tuo comando, quello fanno.

Ai miei occhi sono meno di una goccia
questi racconti che fanno del Diluvio.

Quando il nostro amico dà inizio alla danza sacra,
i santi sul Trono agitano le mani.

La pupilla del mio occhio è intrisa di sangue;
dove mai si fa un simile torto a un essere umano?

Vai d'accordo col dolore, o cuore, ché la gente del segreto
trova dolce piacere nel crogiolo della separazione.

Non distoglierti, Hafez, dal sospiro di mezzanotte,
perché rendano il tuo specchio lucente come il mattino.