Ghazal 198: Dissi: «Quando la tua bocca e il tuo labbro mi faranno felice?»

گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

گفتم خراج مصر طلب می‌کند لبت
گفتا در این معامله کمتر زیان کنند

گفتم به نقطهٔ دهنت خود که برد راه؟
گفت این حکایتیست که با نکته‌دان کنند

گفتم صنم‌پرست مشو با صمد نشین
گفتا به کوی عشق هم این و هم آن کنند

گفتم هوای میکده غم می‌برد ز دل
گفتا خوش آن کسان که دلی شادمان کنند

گفتم شراب و خرقه نه آیین مذهب است
گفت این عمل به مذهب پیر مغان کنند

گفتم ز لعل نوش‌لبان پیر را چه سود؟
گفتا به بوسهٔ شکرینش جوان کنند

گفتم که خواجه کی به سر حجله می‌رود؟
گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند

گفتم دعای دولت او ورد حافظ است
گفت این دعا ملایک هفت آسمان کنند

Dissi: «Quando la tua bocca e il tuo labbro mi faranno felice?»
Disse: «Volentieri; qualunque cosa tu dica, così faranno.»

Dissi: «Il tuo labbro chiede il tributo d'Egitto.»
Disse: «In questo affare si perde ben poco.»

Dissi: «Chi ha mai trovato la via al punto della tua bocca?»
Disse: «Questo è un racconto che si fa solo a chi coglie le sottigliezze.»

Dissi: «Non adorare idoli; siedi con l'Eterno.»
Disse: «Nella via dell'amore si fa questo e quello.»

Dissi: «L'aria della taverna toglie il dolore dal cuore.»
Disse: «Felici coloro che rallegrano un cuore.»

Dissi: «Vino e saio non sono regola della fede.»
Disse: «Così si pratica nella dottrina del vecchio mago.»

Dissi: «Che giova al vecchio il rubino di chi ha dolci le labbra?»
Disse: «Con un bacio di zucchero lo fanno giovane.»

Dissi: «Quando andrà il signore alla camera nuziale?»
Disse: «Nell'ora in cui Giove e la Luna saranno in congiunzione.»

Dissi: «Pregare per la sua fortuna è la litania di Hafez.»
Disse: «Questa preghiera la fanno gli angeli dei sette cieli.»