Ghazal 199: Les prédicateurs qui font cette parade au mihrab et en chaire

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند!

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند

ای گدای خانقه، برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

حسن بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کشد
زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سر بر می‌کنند

بر در می‌خانهٔ عشق ای ملک، تسبیح گوی
کاندر آنجا، طینت آدم مخمر می‌کنند

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند»

Les prédicateurs qui font cette parade au mihrab et en chaire,
quand ils se retirent à l'écart, font cette autre chose.

J'ai une difficulté ; interroge le savant de l'assemblée :
pourquoi ceux qui ordonnent le repentir se repentent-ils si peu ?

On dirait qu'ils ne croient pas au Jour du Jugement,
puisqu'ils mettent tant de fraude et de tromperie dans l'œuvre du Juge.

Seigneur, remets ces parvenus sur leur propre âne,
eux qui font tant les fiers pour un esclave turc et une mule.

Ô mendiant du couvent, lève-toi d'un bond, car au temple des mages
on donne une eau et l'on enrichit les cœurs.

Sa beauté sans fin, autant d'amants qu'elle tue,
une autre troupe surgit de l'invisible, par amour.

À la porte de la taverne de l'amour, ô ange, chante la louange,
car c'est là que l'on fait lever l'argile d'Adam.

À l'aube une clameur venait du Trône ; la raison dit :
« On dirait que les saints apprennent par cœur les vers de Hafez. »