Ghasel 1: O Schenke, lass den Becher kreisen und reiche ihn dar

الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

به بوی نافه‌ای کآخر صبا زان طره بگشاید
ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

مرا در منزل جانان چه امن عیش، چون هر دم
جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید
که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل
کجا دانند حال ما سبک‌باران ساحل‌ها؟

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر
نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفل‌ها؟

حضوری گر همی خواهی از او غایب مشو حافظ
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

O Schenke, lass den Becher kreisen und reiche ihn dar,
denn leicht schien die Liebe zuerst, doch dann kamen die Nöte.

Um den Moschusduft, den der Morgenwind endlich aus jener Locke löst,
wie viel Blut hat die Windung des dunklen Haars in die Herzen gegossen!

Welche Ruhe, welche Freude bleibt mir an der Raststatt der Geliebten, wenn jeden Augenblick
die Karawanenglocke ruft: Schnürt eure Lasten!

Färbe den Gebetsteppich mit Wein, wenn der Alte der Magier es dir sagt,
denn der Wanderer kennt Weg und Brauch der Stationen.

Dunkle Nacht, Furcht vor den Wogen, ein Strudel so schrecklich:
wie sollen sie unsere Lage kennen, die Leichtbeladenen am Ufer?

All mein Tun hat durch Eigensinn in üblem Ruf geendet;
wie bliebe ein Geheimnis verborgen, aus dem man Gesellschaften macht?

Wünschst du seine Gegenwart, Hafis, so sei ihm nie fern;
triffst du, wen du liebst, so lass die Welt und vergiss sie.