Ghasel 2: Wo ist das rechte Tun, und wo bin ich, der Verwüstete?

صلاح کار کجا و من خراب کجا؟
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا

دلم ز صومعه بگرفت و خرقهٔ سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا؟

چه نسبت است به‌ رندی صلاح و تقوا را؟
سماع وعظ کجا نغمهٔ رباب کجا؟

ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد؟
چراغ مرده کجا؟ شمع آفتاب کجا؟

چو کحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما ازین جناب، کجا؟

مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است
کجا همی‌ روی ای دل بدین شتاب کجا؟

بشد! که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا؟

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا؟

Wo ist das rechte Tun, und wo bin ich, der Verwüstete?
Sieh, wie weit der Weg ist, von wo bis wohin.

Mein Herz ist des Klosters und der Kutte der Heuchelei müde;
wo ist der Tempel der Magier, und wo der reine Wein?

Was haben Frömmigkeit und Tugend mit dem Leben des Rend zu tun?
Wo ist das Hören der Predigt, und wo das Lied der Rebab?

Was begreift das Herz der Feinde vom Antlitz des Freundes?
Wo ist die erloschene Lampe, und wo die Kerze der Sonne?

Da der Staub deiner Schwelle die Salbe unserer Augen ist,
sag, wohin sollen wir von diesem Hof gehen, wohin?

Schau nicht auf das Grübchen im Kinn, denn eine Grube liegt am Weg;
wohin gehst du, o Herz, in solcher Eile, wohin?

Vorbei! Süß sei das Gedenken an die Tage der Vereinigung;
wohin ging jener Blick, und wohin jener Tadel?

Erwarte von Hafis weder Ruhe noch Schlaf, o Freund;
was ist Ruhe, welche Geduld, und wo ist Schlaf?