Ghasel 3: Wenn jene Türkin aus Schiras mein Herz in ihre Hand nähme

اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافت
کنار آب رکناباد و گل‌گشت مصلا را

فغان! کاین لولیان شوخ شیرین‌کار شهرآشوب
چنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی‌ است
به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را؟

من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم
که عشق از پردهٔ عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم
جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوست‌تر دارند
جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظ
که بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

Wenn jene Türkin aus Schiras mein Herz in ihre Hand nähme,
für ihr dunkles Muttermal gäbe ich Samarkand und Buchara.

Schenke, gib den Rest des Weins, denn im Paradies findest du nicht
die Ufer des Roknabad und die Rosenwege von Mosalla.

Ach! Diese kecken Zigeunerinnen, süß im Tun, die die Stadt in Aufruhr bringen,
raubten die Geduld aus meinem Herzen wie Türken ein Beutemahl.

Die Schönheit der Geliebten bedarf unserer unvollkommenen Liebe nicht;
was braucht ein schönes Gesicht Schminke und Farbe, Mal und Strich?

An jener Schönheit Josefs, die täglich wuchs, erkannte ich,
dass die Liebe Suleika hinter dem Schleier der Keuschheit hervorholen würde.

Ob du mich schmähst oder verfluchst, ich bete für dich;
die bittere Antwort ziemt der Rubinlippe, die nach Zucker schmeckt.

Höre auf Rat, meine Liebe, denn mehr als die eigene Seele
lieben glückliche junge Menschen den Rat des weisen Alten.

Sprich vom Spielmann und vom Wein und suche weniger das Geheimnis der Zeit,
denn niemand löste und niemand löst dieses Rätsel durch Verstand.

Du hast ein Ghasel gesagt und Perlen durchbohrt; komm, Hafis, sing es schön,
denn auf dein Gedicht streut der Himmel das Halsband der Plejaden.