Gazal 215: En la calle de la taberna, Señor, ¡qué alboroto había al alba

به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست
به نالهٔ دف و نی در خروش و ولوله بود

مباحثی که در آن مجلس جنون می‌رفت
ورای مدرسه و قال و قیل مسأله بود

دل از کرشمهٔ ساقی به شکر بود ولی
ز نامساعدی بختش اندکی گله بود

قیاس کردم و آن چشم جادوانهٔ مست
هزار ساحر چون سامریش در گله بود

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کی‌ات با من این معامله بود؟

ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش
میان ماه و رخ یار من مقابله بود

دهان یار که درمان درد حافظ داشت
فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود

En la calle de la taberna, Señor, ¡qué alboroto había al alba,
con el hervor de hermosura y copero, vela y antorcha!

El relato del amor, que no necesita letra ni sonido,
estaba en clamor y bullicio con el lamento del pandero y la flauta.

Las cuestiones que se trataban en aquella asamblea de locura
iban más allá de la escuela y de sus dimes y diretes.

El corazón agradecía las miradas del copero, pero
se quejaba un poco de lo poco propicia que le era la fortuna.

Hice la cuenta: aquel ojo ebrio y hechicero
tenía en su rebaño mil magos como el Samaritano.

Le dije: «Asigna un beso a mi labio.»
Riendo dijo: «¿Cuándo tuviste tú este trato conmigo?»

De mi estrella viene en camino un aspecto favorable, que anoche
la luna y el rostro de mi amigo estaban frente a frente.

La boca del amigo, que tenía el remedio del dolor de Hafez,
¡ay, qué corta de paciencia fue a la hora de la generosidad!