Ghasel 22: Hörst du das Wort der Herzensmenschen, so sag nicht, es sei falsch

چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
سخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این جاست

سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید
تبارک الله ازین فتنه‌ها که در سر ماست

در اندرون من خسته‌دل ندانم کیست!
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

دلم ز پرده برون شد، کجایی ای مطرب؟
بنال، هان که از این پرده، کار ما به نواست

مرا به کار جهان هرگز التفات نبود
رخ تو در نظر من چنین خوشش آراست

نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دل من
خمار صد شبه دارم شراب‌خانه کجاست؟

چنین که صومعه آلوده شد ز خون دلم
گرم به باده بشویید، حق به دست شماست

از آن به دیر مغانم عزیز می‌دارند
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست

چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب
که رفت عمر و هنوزم دماغ پر ز هواست

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند
فضای سینهٔ حافظ هنوز پر ز صداست

Hörst du das Wort der Herzensmenschen, so sag nicht, es sei falsch;
du verstehst dich nicht auf Worte, mein Lieber: Hier liegt der Fehler.

Mein Kopf beugt sich weder vor dieser noch vor jener Welt;
gepriesen sei Gott für diesen Aufruhr in unserem Kopf!

Ich weiß nicht, wer in mir Herzensmüdem wohnt,
denn ich schweige, und er ruft und lärmt.

Mein Herz trat hinter dem Schleier hervor; wo bist du, Spielmann?
Klage, denn durch diese Weise ist unsere Sache gestimmt.

Ich habe mich nie um das Treiben der Welt gekümmert;
dein Gesicht hat sie in meinen Augen so schön geschmückt.

Ich schlief nicht wegen des Wahns, den mein Herz kocht;
ich habe den Kater von hundert Nächten; wo ist die Schenke?

Da das Kloster so vom Blut meines Herzens befleckt ist,
habt ihr recht, wenn ihr mich mit Wein wascht.

Im Tempel der Magier hält man mich darum wert,
weil das Feuer, das nie erlischt, immer in unserem Herzen ist.

Welche Weise spielte jener Spielmann hinter dem Vorhang,
dass das Leben verging und mein Kopf noch voll davon ist?

Den Ruf deiner Liebe ließ man gestern Nacht in mir ertönen;
der Raum in der Brust des Hafis ist noch voll vom Widerhall.