Ghazal 232: J'ai résolu, si cela est en mon pouvoir

بر سر آنم که گر ز دست برآید
دست به‌کاری زنم که غصه سرآید

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد
دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حکام ظلمت شب یلداست
نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر در ارباب بی‌مروت دنیا
چند نشینی که خواجه کی به درآید

ترک گدایی مکن که گنج بیابی
از نظر رهروی که در گذر آید

صالح و طالح متاع خویش نمودند
تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبل عاشق تو عمر خواه که آخر
باغ شود سبز و شاخ گل به بر‌آید

غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست
هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

J'ai résolu, si cela est en mon pouvoir,
de mettre la main à une œuvre qui fasse cesser le chagrin.

La retraite du cœur n'est pas un lieu pour la compagnie des contraires ;
quand le démon sort, l'ange entre.

La compagnie des gouvernants est la ténèbre de la plus longue nuit ;
demande la lumière au soleil, peut-être se lèvera-t-il.

À la porte des seigneurs sans générosité de ce monde,
combien de temps resteras-tu assis à te demander quand le maître sortira ?

Ne renonce pas à mendier, car tu trouveras un trésor
par le regard d'un cheminant qui vient à passer.

Le juste et le pervers ont montré leur marchandise ;
voyons qui sera agréé et qui trouvera grâce.

Rossignol amoureux, demande une longue vie, car à la fin
le jardin verdira et la branche du rosier fleurira.

L'insouciance de Hafez dans cette petite maison n'a rien d'étonnant ;
quiconque est allé à la taverne en revient sans conscience.