Ghazal 234: Quand le soleil du vin se lève à l'orient de la coupe

چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید

نسیم در سر گل بشکند کلالهٔ سنبل
چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید

حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست
که شمه‌ای ز بیانش به صد رساله برآید

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت
که بی ملالت صد غصه، یک نواله برآید

به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود
خیال باشد کاین کار بی حواله برآید

گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان
بلا بگردد و کام هزارساله برآید

نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ
ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید

Quand le soleil du vin se lève à l'orient de la coupe,
mille tulipes éclosent au jardin de la joue de l'échanson.

La brise brise les boucles de la jacinthe sur la tête de la rose
quand, du milieu de la prairie, s'élève le parfum de cette mèche.

Le récit de la nuit de séparation n'est pas de ces récits
dont une parcelle tiendrait en cent traités.

Autour de la table renversée du ciel, on ne peut espérer
qu'une seule bouchée vienne sans l'ennui de cent chagrins.

Par son propre effort, on ne peut trouver la trace du joyau désiré ;
c'est chimère de croire que cela s'accomplisse sans être accordé.

Si, comme le prophète Noé, tu as la patience dans le chagrin du déluge,
le malheur se détournera et le désir de mille ans sera comblé.

Quand la brise de ta chevelure passera sur la tombe de Hafez,
cent mille tulipes jailliront de la poussière de son corps.