Ghasel 237: Der Atem ging aus, und mein Wunsch von dir erfüllt sich nicht

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌آید

قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید

مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید

مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید

ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید

ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید

Der Atem ging aus, und mein Wunsch von dir erfüllt sich nicht;
weh, mein Glück erwacht nicht aus dem Schlaf.

Der Ostwind warf mir Staub aus seiner Gasse ins Auge,
sodass mir das Wasser des Lebens nicht mehr in den Blick kommt.

Solange ich deinen hohen Wuchs nicht in die Arme schließe,
trägt der Baum meines Wunsches und Verlangens keine Frucht.

Es sei denn durch das herzerfreuende Gesicht unseres Freundes,
auf keine andere Weise kommt die Sache zustande.

Das Herz ließ sich in deiner Locke nieder, denn es sah ein schönes dunkles Land,
und von jenem leidgeprüften Fremden kommt keine Nachricht.

Vom Daumenring der Aufrichtigkeit schoss ich tausend Pfeile des Gebets,
doch was nützt es? Nicht einer trifft.

Ich habe dem Morgenhauch viel vom Herzen zu erzählen,
doch bei meinem Glück kommt heute Nacht der Morgen nicht.

In diesem Wahn ging die Zeit des Lebens zu Ende, und noch immer
geht das Unheil deiner schwarzen Locke nicht zu Ende.

So sehr ist das Herz des Hafis vor allen Menschen gescheut,
dass es nun aus dem Ring deiner Locke nicht mehr herauskommt.