Ghasel 238: Mit der Mondsichel zog die Welt Farbe auf die Braue des Festes

جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
هلال عید در ابروی یار باید دید

شکسته گشت چو پشت هلال قامت من
کمان ابروی یارم چو وسمه بازکشید

مگر نسیم خطت صبح در چمن بگذشت
که گل به بوی تو بر تن چو صبح جامه درید

نبود چنگ و رباب و نبید و عود، که بود
گل وجود من آغشتهٔ گلاب و نبید

بیا که با تو بگویم غم ملالت دل
چرا که بی تو ندارم مجال گفت و شنید

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم
شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام
به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

ز شوق روی تو حافظ نوشت حرفی چند
بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید

Mit der Mondsichel zog die Welt Farbe auf die Braue des Festes;
die Sichel des Festes soll man in der Braue des Freundes sehen.

Mein Wuchs wurde gebrochen wie der Rücken der Mondsichel,
als mein Freund den Bogen seiner Braue wie den Farbstrich spannte.

Vielleicht strich der Hauch deines Flaums am Morgen über die Wiese,
denn bei deinem Duft zerriss die Rose das Kleid an ihrem Leib wie der Morgen.

Es gab weder Harfe noch Rebab, weder Wein noch Laute, als
der Lehm meines Daseins schon mit Rosenwasser und Wein getränkt war.

Komm, damit ich dir den Kummer meines verdrossenen Herzens sage,
denn ohne dich habe ich keine Kraft zu reden und zu hören.

Ist der Preis der Vereinigung mit dir das Leben, so bin ich Käufer,
denn der Kenner kauft gute Ware zu jedem Preis, den er sieht.

Als ich den Mond deines Gesichts im Abend deiner Locke sah,
wurde meine Nacht durch dein Gesicht hell wie der Tag.

Die Seele kam mir auf die Lippe, und der Wunsch erfüllte sich nicht;
die Hoffnung ging zu Ende, und das Suchen ging nicht zu Ende.

Aus Sehnsucht nach deinem Gesicht schrieb Hafis einige Worte;
lies von seinen Versen und trag sie im Ohr wie eine Perle.