Ghazal 237: Il respiro si è esaurito e il mio desiderio di te non si compie

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید

صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌آید

قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید

مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید

مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید

ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید

ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقهٔ زلفت به در نمی‌آید

Il respiro si è esaurito e il mio desiderio di te non si compie;
ahimè, la mia fortuna non si desta dal sonno.

Il vento dell'est mi gettò nell'occhio una polvere della sua via,
tale che l'acqua della vita non conta più ai miei occhi.

Finché non prendo tra le braccia la tua alta statura,
l'albero del mio desiderio non dà frutto.

Se non per il volto del nostro amico, ornamento del cuore,
in nessun altro modo la faccenda riesce.

Il cuore ha preso dimora nella tua chioma, ché vide una bella terra scura,
e di quello straniero provato non giunge notizia.

Dall'anello della sincerità scoccai mille frecce di preghiera,
ma a che giova? Nemmeno una coglie nel segno.

Ho molto da raccontare del cuore alla brezza dell'alba,
ma, per la mia sorte, stanotte l'alba non viene.

In questa fantasia è finito il tempo della vita, e ancora
la sventura della tua chioma nera non finisce.

Tanto il cuore di Hafez si è ritratto da tutti
che ora non esce più dall'anello della tua chioma.