Ghazal 238: Con la falce di luna il mondo ha tinto il sopracciglio della festa

جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
هلال عید در ابروی یار باید دید

شکسته گشت چو پشت هلال قامت من
کمان ابروی یارم چو وسمه بازکشید

مگر نسیم خطت صبح در چمن بگذشت
که گل به بوی تو بر تن چو صبح جامه درید

نبود چنگ و رباب و نبید و عود، که بود
گل وجود من آغشتهٔ گلاب و نبید

بیا که با تو بگویم غم ملالت دل
چرا که بی تو ندارم مجال گفت و شنید

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم
شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام
به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

ز شوق روی تو حافظ نوشت حرفی چند
بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید

Con la falce di luna il mondo ha tinto il sopracciglio della festa;
la falce della festa va vista nel sopracciglio dell'amico.

La mia statura si è spezzata come il dorso della falce di luna
quando il mio amico tese l'arco del sopracciglio, come il tratto di tintura.

Forse la brezza della tua peluria passò al mattino per il prato,
ché al tuo profumo la rosa si strappò la veste sul corpo, come l'alba.

Non c'era arpa né ribeca, né vino né liuto, quando
l'argilla del mio essere era già intrisa d'acqua di rose e di vino.

Vieni, che ti dica il dolore del mio cuore stanco,
ché senza di te non ho forza di parlare né di ascoltare.

Se il prezzo dell'unione con te è la vita, sono compratore,
ché l'intenditore compra la buona merce a qualunque prezzo la veda.

Quando vedevo la luna del tuo volto nella sera della tua chioma,
la mia notte si faceva chiara come il giorno per il tuo volto.

L'anima mi è giunta alle labbra e il desiderio non si è compiuto;
la speranza è finita, e la ricerca non è finita.

Per desiderio del tuo volto Hafez ha scritto qualche parola;
leggi i suoi versi, e portali all'orecchio come una perla.