Ghazal 245: Ô perroquet qui dis les secrets

الا ای طوطی گویا‌ی اسرار!
مبادا خالیت شکر ز منقار

سرت سبز و دلت خوش باد، جاوید
که خوش نقشی نمودی از خط یار

سخن سربسته گفتی با حریفان
خدا را زین معما پرده بردار

به روی ما زن از ساغر گلابی
که خواب‌آلوده‌ایم، ای بخت بیدار!

چه ره بود این که زد در پرده مطرب؟
که می‌رقصند با هم مست و هشیار

از آن افیون که ساقی در می افکند
حریفان را نه سر ماند، نه دستار

سکندر را نمی‌بخشند آبی
به زور و زر میسر نیست این کار

بیا و حال اهل درد بشنو
به لفظ اندک و معنی بسیار

بت چینی عدوی دین و دل‌هاست
خداوندا دل و دینم نگه دار

به مستور‌ان مگو اسرار مستی
حدیث جان مگو با نقش دیوار

به یمن دولت منصور شاهی
علم شد حافظ اندر نظم اشعار

خداوندی به جای بندگان کرد
خداوندا ز آفاتش نگه دار

Ô perroquet qui dis les secrets,
que ton bec ne soit jamais vide de sucre !

Que ta tête soit verte et ton cœur joyeux à jamais,
car tu as montré une belle image du duvet de l'ami.

Tu as tenu aux compagnons des propos voilés ;
pour l'amour de Dieu, lève le voile de cette énigme.

Jette sur notre visage l'eau de rose de la coupe,
car nous sommes ensommeillés, ô fortune éveillée.

Quel air était-ce que le ménestrel a joué derrière le voile,
pour que dansent ensemble l'ivre et le sobre ?

De cet opium que l'échanson a jeté dans le vin,
il ne reste aux compagnons ni tête ni turban.

À Alexandre on n'accorde pas cette eau ;
ni la force ni l'or n'y donnent accès.

Viens et écoute l'état des gens de douleur,
en peu de mots et beaucoup de sens.

L'idole de Chine est l'ennemie de la foi et des cœurs ;
Seigneur, garde mon cœur et ma foi.

Ne dis pas aux gens voilés les secrets de l'ivresse ;
ne conte pas l'histoire de l'âme à une image sur le mur.

Par la bénédiction de la fortune de Shah Mansour,
Hafez est devenu un étendard dans l'art des vers.

Il s'est conduit en seigneur envers ses serviteurs ;
Seigneur, garde-le des calamités.