Ghasel 248: O Ostwind, bring mir einen Duft aus der Gasse eines gewissen Jemand

ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
زار و بیمار غمم راحت جانی به من آر

قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسیر مراد
یعنی از خاک در دوست نشانی به من آر

در کمینگاه نظر با دل خویشم جنگ است
ز ابرو و غمزهٔ او تیر و کمانی به من آر

در غریبی و فراق و غم دل پیر شدم
ساغر می ز کف تازه جوانی به من آر

منکران را هم از این می دو سه ساغر بچشان
وگر ایشان نستانند روانی به من آر

ساقیا عشرت امروز به فردا مفکن
یا ز دیوان قضا خط امانی به من آر

دلم از دست بشد دوش چو حافظ می‌گفت
کای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر

O Ostwind, bring mir einen Duft aus der Gasse eines gewissen Jemand;
ich bin elend und krank vor Kummer: Bring mir Ruhe für die Seele.

Berühre die wertlose Münze unseres Herzens mit dem Elixier des Verlangens;
das heißt, bring mir ein Zeichen vom Staub an der Tür des Freundes.

Im Hinterhalt des Blicks liege ich mit meinem eigenen Herzen im Krieg;
bring mir Pfeil und Bogen von seiner Braue und seinem Blick.

In Fremde, Trennung und Herzenskummer bin ich alt geworden;
bring mir einen Becher Wein aus der Hand eines ganz jungen Menschen.

Lass auch die Leugner zwei, drei Becher von diesem Wein kosten,
und wenn sie sie nicht nehmen, bring sie rasch zu mir.

Schenke, verschiebe die Freude von heute nicht auf morgen,
oder bring mir aus der Kanzlei des Schicksals einen Schutzbrief.

Mein Herz entglitt mir gestern Nacht, als Hafis sagte:
«O Ostwind, bring mir einen Duft aus der Gasse eines gewissen Jemand.»