Ghasel 249: Ostwind, bring einen Duft vom Staub am Weg des Freundes

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژدهٔ دل‌دار بیار

نکته‌ای روح‌فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار

گردی از ره‌گذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار

خامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیست
خبری از بر آن دل‌بر عیار بیار

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس، مژدهٔ گل‌زار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد؟ به می‌اش رنگین کن
وان گه‌اش مست و خراب از سر بازار بیار

Ostwind, bring einen Duft vom Staub am Weg des Freundes;
nimm den Kummer des Herzens fort und bring frohe Kunde vom Herzensfreund.

Sag ein belebendes Wort aus dem Mund des Freundes;
bring einen Brief mit guter Nachricht aus der Welt der Geheimnisse.

Damit ich durch die Güte deines Hauchs den Geruchssinn erquicke,
bring eine Spur vom Duft des Atems des Freundes.

Bei deiner Treue, bring den Staub vom Weg jenes teuren Freundes
ohne den Staub, der von Fremden aufsteigt.

Ein wenig Staub vom Pfad des Freundes, dem Rivalen zum Trotz,
bring zur Linderung für dieses blutweinende Auge.

Unreife und Einfalt sind nicht die Art derer, die ihr Leben einsetzen;
bring Nachricht von jenem verwegenen Herzensräuber.

Zum Dank, dass du in Freuden lebst, o Vogel der Wiese,
bring den Gefangenen im Käfig frohe Kunde vom Rosengarten.

Der Gaumen der Seele wurde bitter von der Geduld, die ich ohne den Freund übte;
bring ein Schmeichelwort von jener süßen, zuckerstreuenden Lippe.

Lange ist es her, dass das Herz das Gesicht seines Ziels sah;
Schenke, bring jenen Becher, der wie ein Spiegel wirkt.

Was ist die Kutte des Hafis wert? Färbe sie mit Wein,
und dann bring ihn trunken und zerrüttet vom Marktplatz her.