Ghasel 250: Zeig dein Gesicht und nimm mir mein eigenes Dasein aus dem Gedächtnis

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا
گو «بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر»

زلف چون عنبر خامش که ببوید؟ هیهات
ای دل خام‌طمع! این سخن از یاد ببر

سینه گو «شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بکش»
دیده گو «آب رخ دجلهٔ بغداد ببر»

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است
دیگری گو «برو و نام من از یاد ببر»

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی
مزد اگر می‌طلبی، طاعت استاد ببر

روز مرگم نفسی وعدهٔ دیدار بده
وآن گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می‌گفت «به مژگان درازت بکشم»
یا رب از خاطرش اندیشهٔ بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار
برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

Zeig dein Gesicht und nimm mir mein eigenes Dasein aus dem Gedächtnis;
sag dem Wind, er soll die ganze Ernte der Verbrannten forttragen.

Da wir Herz und Auge dem Sturm des Unheils überlassen haben,
sag: «Komm, Flut des Kummers, und trag das Haus samt Fundament fort.»

Seine Locke wie roher Amber, wer soll sie riechen? Niemals!
O Herz mit unreifen Wünschen, schlag dir diese Rede aus dem Sinn.

Sag der Brust: «Lösch die Flamme des Feuertempels von Fars.»
Sag dem Auge: «Nimm dem Tigris von Bagdad den Glanz.»

Das Glück des Meisters der Magier bleibe bestehen, denn das Übrige ist leicht;
sag jedem anderen: «Geh und schlag dir meinen Namen aus dem Sinn.»

Ohne Bemühen gelangst du auf diesem Weg nirgends hin;
willst du Lohn, so leiste dem Meister Gehorsam.

Gib mir am Tag meines Todes einen Atemzug lang das Versprechen des Wiedersehens,
und dann trag mich sorglos und frei bis ins Grab.

Gestern Nacht sagte er: «Ich töte dich mit meinen langen Wimpern.»
O Herr, nimm den Gedanken an Unrecht aus seinem Sinn.

Hafis, bedenke das Zartgefühl des Freundes;
geh und nimm dieses Klagen und Schreien von seiner Tür fort.