Ghazal 249: Vento dell'est, porta un profumo dalla polvere della via dell'amico

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژدهٔ دل‌دار بیار

نکته‌ای روح‌فزا از دهن دوست بگو
نامه‌ای خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه‌ای از نفحات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی‌غباری که پدید آید از اغیار بیار

گردی از ره‌گذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیدهٔ خون‌بار بیار

خامی و ساده‌دلی شیوهٔ جانبازان نیست
خبری از بر آن دل‌بر عیار بیار

شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس، مژدهٔ گل‌زار بیار

کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی‌دوست
عشوه‌ای زان لب شیرین شکربار بیار

روزگاریست که دل چهرهٔ مقصود ندید
ساقیا آن قدح آینه‌کردار بیار

دلق حافظ به چه ارزد؟ به می‌اش رنگین کن
وان گه‌اش مست و خراب از سر بازار بیار

Vento dell'est, porta un profumo dalla polvere della via dell'amico;
porta via la pena del cuore e porta la buona notizia di chi lo tiene.

Di' una parola che ridia vita, dalla bocca dell'amico;
porta una lettera di buone notizie dal mondo dei segreti.

Perché io profumi le narici con la grazia della tua brezza,
porta un po' della fragranza del respiro dell'amico.

Per la tua fedeltà, porta la polvere della via di quel caro amico
senza la polvere che si leva dagli estranei.

Un po' di polvere dal passaggio dell'amico, a dispetto del rivale,
portala per il sollievo di quest'occhio che piove sangue.

L'immaturità e il candore non sono il modo di chi si gioca la vita;
porta notizie di quello scaltro rubacuori.

In ringraziamento perché vivi nel piacere, o uccello del prato,
porta ai prigionieri della gabbia la buona notizia del roseto.

Il palato dell'anima si è fatto amaro per la pazienza che ho avuto senza l'amico;
porta una lusinga da quel labbro dolce che piove zucchero.

È da tempo che il cuore non vede il volto di ciò che cerca;
coppiere, porta quella coppa che fa da specchio.

Che vale il saio di Hafez? Tingilo di vino,
e poi portalo ebbro e rovinato dalla piazza del mercato.