Ghasel 24: Verlange weder Gehorsam noch Gelübde noch Tugend von mir Trunkenem

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق
چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست

می بده تا دهمت آگهی از سر قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست

کمر کوه کم است از کمر مور اینجا
ناامید از در رحمت مشو ای باده‌پرست

بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد
زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست

جان فدای دهنش باد که در باغ نظر
چمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد
یعنی از وصل تواش نیست بجز باد به دست

Verlange weder Gehorsam noch Gelübde noch Tugend von mir Trunkenem,
denn schon am Tag des Urbundes war ich als Becherleerer berühmt.

In dem Augenblick, da ich die Waschung an der Quelle der Liebe vollzog,
sprach ich das Totengebet über alles, was ist.

Gib Wein, damit ich dir das Geheimnis des Schicksals kundtue:
in wessen Gesicht ich mich verliebte und von wessen Duft ich trunken bin.

Die Hüfte des Berges ist hier schmaler als die Hüfte der Ameise;
verzweifle nicht an der Tür der Gnade, o Weinverehrer.

Außer jener trunkenen Narzisse, kein böser Blick treffe sie,
saß niemand froh unter dieser türkisen Kuppel.

Mein Leben sei Lösegeld für ihren Mund, denn im Garten des Blicks
band der Gärtner der Welt keine schönere Knospe.

Durch das Glück deiner Liebe wurde Hafis ein Salomo:
das heißt, von der Vereinigung mit dir hält er nichts als Wind in der Hand.