Ghazal 250: Montre ton visage et ôte de ma mémoire ma propre existence

روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
خرمن سوختگان را همه گو باد ببر

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا
گو «بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر»

زلف چون عنبر خامش که ببوید؟ هیهات
ای دل خام‌طمع! این سخن از یاد ببر

سینه گو «شعلهٔ آتشکدهٔ فارس بکش»
دیده گو «آب رخ دجلهٔ بغداد ببر»

دولت پیر مغان باد که باقی سهل است
دیگری گو «برو و نام من از یاد ببر»

سعی‌نابرده در این راه به جایی نرسی
مزد اگر می‌طلبی، طاعت استاد ببر

روز مرگم نفسی وعدهٔ دیدار بده
وآن گهم تا به لحد فارغ و آزاد ببر

دوش می‌گفت «به مژگان درازت بکشم»
یا رب از خاطرش اندیشهٔ بیداد ببر

حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار
برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

Montre ton visage et ôte de ma mémoire ma propre existence ;
dis au vent d'emporter toute la moisson des brûlés.

Puisque nous avons livré cœur et œil à la tempête du malheur,
dis : « Viens, torrent du chagrin, et emporte la maison jusqu'aux fondations. »

Sa chevelure pareille à l'ambre brut, qui la respirera ? Jamais !
Ô cœur aux désirs naïfs, ôte ce propos de ta mémoire.

Dis à la poitrine : « Éteins la flamme du temple du feu du Fars. »
Dis à l'œil : « Ravis son éclat au Tigre de Bagdad. »

Que dure la fortune du vieux mage, car le reste est aisé ;
dis à tout autre : « Va, et ôte mon nom de ta mémoire. »

Sans effort tu n'arriveras nulle part sur ce chemin ;
si tu veux un salaire, obéis au maître.

Au jour de ma mort, accorde-moi un instant la promesse de te voir,
et puis emporte-moi jusqu'à la tombe libre et sans souci.

Hier soir il disait : « Je te tuerai de mes longs cils. »
Seigneur, ôte de son esprit la pensée de l'injustice.

Hafez, songe à la délicatesse de l'âme de l'ami ;
va, emporte loin de sa porte ces plaintes et ces cris.