Ghazal 252: Se la vita durerà, giungerò ancora una volta alla taverna

گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم آن روز که با دیدهٔ گریان بروم
تا زنم آب در میکده یک بار دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی
تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت
حاش لله که روم من ز پی یار دگر

گر مساعد شودم دایرهٔ چرخ کبود
هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزهٔ شوخش و آن طرهٔ طرار دگر

راز سربستهٔ ما بین که به دستان گفتند
هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت
کندم قصد دل ریش به آزار دگر

بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست
غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر

Se la vita durerà, giungerò ancora una volta alla taverna,
e non farò altro che servire i rend.

Felice il giorno in cui andrò con gli occhi in lacrime
a bagnare ancora una volta la porta della taverna.

Non c'è discernimento in questa gente; per amor di Dio, un mezzo
perché io porti il mio gioiello a un altro compratore.

Se l'amico è partito e non ha riconosciuto il diritto dell'antica compagnia,
Dio non voglia che io vada dietro a un altro amico.

Se il cerchio della sfera azzurra mi sarà favorevole,
lo riporterò nella mia mano con un altro giro di compasso.

Il mio animo chiede quiete, se glielo permettessero:
il suo sguardo birichino, e poi di nuovo quella ciocca ladra.

Guarda il nostro segreto sigillato, come l'hanno narrato come una favola,
a ogni istante, con tamburello e flauto, nella piazza di un altro mercato.

A ogni istante gemo di dolore, ché a ogni ora il cielo
si scaglia contro il mio cuore ferito con un altro tormento.

Lo ripeto: Hafez non è solo in questa vicenda;
molti altri sono annegati in questo deserto.