Ghasel 260: O Zypresse der Anmut der Schönheit, die du so lieblich in Stolz einhergehst

ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل
ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز

آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست
چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

پروانه را ز شمع بود سوز دل، ولی
بی شمع عارض تو دلم را بود گداز

صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود، دوش
بشکست عهد، چون در میخانه دید باز

از طعنهٔ رقیب نگردد عیار من
چون زر اگر برند مرا در دهان گاز

دل کز طواف کعبهٔ کویت وقوف یافت
از شوق آن حریم ندارد سر حجاز

هر دم به خون دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست
بی طاق ابروی تو، نماز مرا جواز

چون باده باز بر سر خم رفت کف‌زنان
حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز

O Zypresse der Anmut der Schönheit, die du so lieblich in Stolz einhergehst,
die Liebenden haben jeden Augenblick hundert Bitten wegen deines Stolzes.

Gesegnet sei dein schönes Antlitz, denn in der Urzeit
schnitt man das Gewand der Anmut auf deinen Zypressenwuchs zu.

Dem, der sich nach dem Amberduft deiner Locke sehnt,
sag: «Brenne wie Aloeholz im Feuer der Leidenschaft und füge dich.»

Der Falter hat das Brennen des Herzens von der Kerze, doch
ohne die Kerze deiner Wange schmilzt mein Herz dahin.

Der Sufi, der ohne dich dem Wein abgeschworen hatte, brach gestern Nacht
sein Gelübde, als er die Tür der Schenke offen sah.

Mein Gehalt ändert sich nicht durch den Spott des Rivalen,
selbst wenn man mich wie Gold in das Maul der Schere nimmt.

Das Herz, das vom Umkreisen der Kaaba deiner Gasse seinen Standort fand,
hat aus Sehnsucht nach jenem Heiligtum keinen Sinn mehr für den Hedschas.

Wozu jeden Augenblick die Waschung mit dem Blut des Auges, da
ohne den Bogen deiner Braue mein Gebet nicht erlaubt ist?

Wie der Wein ging er wieder händeklatschend an den Rand des Kruges,
Hafis, der gestern Nacht von der Lippe des Schenken ein Geheimnis hörte.